Pasy Rigger oraz Rigger Rescue Belt

0

Nasz komandos nam przekazał
Cnót bandyckich zasób wielki
Z których pierwsza była taka:
Nosić pasek, a nie szelki.
Bo pistolet, przedmiot śliski,
Musi pewnie tkwić za paskiem
By nogawką spodni na dół
Nie wylecieć z wielkim trzaskiem.

Z. Słoczyński, S. Woźniak, „Przygody dywersanckie”, 1943.

Dlaczego Rigger Belt?

Słowo „Rigger” (w języku polskim odpowiednikiem będzie „układacz/składacz spadochronów”) w Siłach Zbrojnych USA określa żołnierza zajmującego się składaniem spadochronów i przygotowaniem palet do zrzutu dużych ładunków. Riggers wyróżniają się charakterystyczną naszywką w formie spadochronu nałożonego na rozpostarte skrzydła, na którego linkach umieszczony jest napis „RIGGER” oraz czerwonymi bejsbolowymi czapeczkami. W pewnym okresie ich wyróżnikiem, który obecnie rozpowszechnił się na całym świecie, zarówno w wojsku, jak i w cywilu stał się… pasek do spodni. Standardowy pasek wydawanym żołnierzom w USA miał szerokość 25 mm i był wykonany ze stosunkowo miękkiej taśmy bawełnianej, wyposażanej w dwa rodzaje klamer. Bawełniane taśmy okazały się mało odporne na trudy użytkowania, zbyt wąskie i miękkie, zaś klamry prócz tego, że niespecjalnie pewnie trzymały, to jeszcze przyspieszały zużycie taśm. Rozwiązanie problemu znaleźli właśnie Riggers. Do pakowania palet czy przygotowania sprzętu do zrzutu na spadochronie używali oni nylonowych taśm o szerokości 40 mm, długości około 5 m, zakończonych prostą, zapewniającą pewne trzymanie, metalową klamrą, dzięki której łatwo było ściągnąć taśmę. Jak wszystko w przyrodzie, również i nylonowe taśmy ulegały w końcu zużyciu – z racji objętości pakowanych przedmiotów ich odcinek najbliżej klamry, o długości około 1,5 m, pozostawał praktycznie nienaruszony. Dziwnym trafem zaś szerokość taśmy idealnie pasowała do szerokości szlufek spodni mundurowych. Po dokonaniu tych dwóch „odkryć” następnym krokiem było obcięcie zużytego odcinka wybrakowanej taśmy i użycie pozostałego z klamrą jako paska do spodni. Tak narodził się Rigger Belt. Początkowo był oznaką „elitarności”, gdyż życie życiem, a regulamin – regulaminem i przełożeni nie akceptowali w szlufkach żołnierskich spodni niczego innego, czego nie wydano im z magazynu mundurowego, a już z całą pewnością dostawali alergii na widok „własnej twórczości”. Riggers, jako swojego rodzaju uprzywilejowana grupa, mogli sobie jednak pozwolić na pewne odstępstwa od regulaminu, tym bardziej, że wzrok obserwatora i tak bardziej przyciągała czerwona baseballowa czapeczka, a nie pasek.

Nie tylko dla Riggera

Już w drugiej połowie lat 80. XX w. USA pojawiły się Rigger Belts produkowane przez firmy cywilną. Bodaj pierwszą, która zaoferowała takie paski, jeszcze pod nazwą BDU Belt, była U.S. Cavalry. Wykonane były z taśmy nylonowej o szerokości 40 mm, jednak cieńszej, a mimo to sztywniejszej, niż „oryginalna”, ze stalową klamrą, znacznie lżejszą od stosowanej w taśmach do mocowania ładunków. Obecnie praktycznie każdy producent „taktycznego” asortymentu ma je w swojej ofercie. Wykonywane są w zasadzie podobnie, choć – w zależności od producenta – różnią się budową klamry, a niektóre maja podszyte rzepem końcówki, co ułatwia przymocowanie wolnego końca taśmy. Sama taśma nadal ma szerokość 40 mm i wykonana jest z nylonu, ale uzyskano kompromis pomiędzy jej sztywnością i wygodą noszenia – jest na tyle miękka, że nie uciska użytkownika, ale jednocześnie tak sztywna, że pewnie przytrzymuje spodnie, zaś zamocowane na niej lekkie akcesoria nie powodują jej zaginania. Obecnie w standardowym Rigger Belt raczej nie stosuje się klamer stalowych – dominują stopy aluminium, z uwagi na masę oraz odporność na rdzewienie. Producenci są na bieżąco z potrzebami rynku i po 11 września 2001, kiedy służby porządkowe na lotniskach sfiksowały na punkcie bezpieczeństwa i są gotowe nie wpuścić na pokład terrorysty „uzbrojonego” w dezodorant, pilnik do paznokci, nóż do papieru czy rozebrać go z butów, wypuścili na rynek paski z klamrami z tworzywa sztucznego. Pozwala to bezpiecznie pokonywać kontrolę „na bramce”, unikając przechodzenia przez nią trzymając spodnie w garści. Zdawałoby się, że w tak prostej konstrukcji – kawałek taśmy z zaszytą prostą klamrą – już nic nie da się wymyślić. A jednak…

Kilka lat po Rigger Belt pojawiła się nieco zmodyfikowana odmiana paska nazwana Rigger Rescue Belt. Czemu ratunkowy? Bo stanowi niejako fragment uprzęży asekuracyjnej. Wykonany jest ze znacznie grubszej taśmy nylonowej, często z dwóch jej warstw, z bardzo solidną klamrą . Dodatkowo, w pobliżu klamry, wszyty jest tzw. D-Ring – rodzaj solidnego, metalowego pierścienia (niektórzy producenci stosują klamrę „zintegrowaną”, jednocześnie spinającą pasek i służącą do podpięcia karabinka. W przypadku wykorzystania paska w technikach linowych to rozwiązanie jest znacznie bardziej niewygodne, niż klamra „dzielona”). W pozycji „spoczynkowej” leży on płasko na pasku, utrzymywany w tej pozycji przez wąską tasiemkę z rzepem, a w sytuacji awaryjnej, po odpięciu rzepa można go podnieść i wpiąć weń np. karabinek z ósemką, za pomocą której można zjechać po linie. W skrajnej sytuacji może być tez wykorzystany do ewakuacji jego użytkownika za pomocą liny z karabinkiem. Jako, że pas stanowi jedynie szczątkową „uprząż”, to ewakuacja z jego pomocą może być uciążliwa – z całą pewnością spowoduje wyrwanie szlufek, podjechanie pasa na wysokość piersi (producenci przypominają o tym, by w czasie jego użycia nie podnosić w górę rąk, co mogłoby spowodować wysunięcie się z paska), a pozycja ewakuowanego będzie raczej mało komfortowa. Trzeba się jedna z tym pogodzić, bo jest to jedynie opcja awaryjna, z której można skorzystać unikając noszenia uprzęży asekuracyjnej „na co dzień”. Rescue Belt jest też znacznie cięższy od „standardowego” paska – wynika to z grubości taśmy oraz zastosowania ciężkiej klamry i D-Ringa. W sytuacji awaryjnej innego rodzaju można użyć tego paska jako broni obuchowej – uproszczonej wersji korbacza – kilkadziesiąt gram stali na końcu ponadmetrowej taśmy robi wrażenie…

Niektórzy producenci stosują w miejsce stali stop aluminium – pas jest lżejszy, ale klamra spinająca znacznie grubsza i większa, o bardziej skomplikowanej budowie, zaś D-Ring jest o niemal centymetr szerszy niż taśma. Coś za coś. Co ciekawe – choć niektórzy producenci stosują w konstrukcji Rigger Rescue Belt atestowane elementy, to każdy uprzedza, że nie ponosi odpowiedzialności za użycie swojego wyrobu w technikach linowych.

Wojskowi też się przekonali

Opór wojskowej materii przełamywano kilkanaście lat – dopiero w 2001 roku, wraz z nowo testowanym mundurem MCCUU (Marine Corps Combat Utility Uniform) w kamuflażu MARPAT do USMC trafiły regulaminowe Rigger Belts. Wykonano je z nylonowej taśmy, zakończonej klamrą ze stopu aluminium w kilku kolorach. Taka gama kolorystyczna nie została stworzona po to, aby Marine mógł sobie dobierać kolor paska w zależności od nastroju czy koloru oczu – wzorem wschodnich sztuk walki poszczególne kolory oznaczają stopnie wtajemniczenia w walce wręcz, której naucza się według MCMAP (Marine Corps Martial Arts Program – Program Sztuk Walki Korpusu Piechoty morskiej, zwany też Semper Fu od motta USMC – Semper Fi). Zatem spotykając Marine w DIFAC (DInning FACility – mesa) na obiedzie możemy od razu określić jaką krzywdę dzielny wojak może nam uczynić, jeśli tylko rzucimy okiem na jego pasek od spodni. Mniej więcej trzy lata później Rigger Belt trafił do US Army, wraz z nowym mundurem ACU (Army Combat Uniform). W przeciwieństwie do USMC nie zastosowano jednak kolorowych pasków, poprzestając na jednej barwie, przyjętej jako regulaminowa dla dodatków  – piaskowym.

Nadal nie został oficjalnie wprowadzony do użycia Rigger Rescue Belt, ale pasy niektórych producentów mają nadany numer NSN (NATO Stock Number), potwierdzający spełnienie wojskowych norm Sojuszu i jednocześnie dopuszczający dany przedmiot do użytku w wojsku, pomimo faktu, że nie został wydany z magazynu, a – na przykład – zakupiony prywatnie.

USMC MCMAP

Pas piaskowy:

  • Podstawowe ciosy: proste, podbródkowe, haki
  • Podstawowe techniki ataku na górną część ciała: atak na oczy, uderzenia dolną krawędzią pięści (Hammer fist), uderzenia łokciami
  • Podstawowe techniki ataku na dolne partie ciała: kopnięcia, uderzenia kolanem, uderzenia stopą
  • Walka karabinem z bagnetem na poziomie podstawowym
  • Podstawowe duszenia i rzuty
  • Podstawowe techniki obezwładniania bez użycia broni i z wykorzystaniem środków przymusu bezpośredniego<
  • Podstawowe techniki walki nożem
  • Podstawowe techniki walki bronią improwizowaną.

Pas szary:
Techniki z poziomu podstawowego poszerzone o:

  • Walka karabinem z bagnetem na poziomie średnim
  • Techniki ataku na górną część ciała z uderzeniami kantem dłoni oraz łokciami na poziomie średnim
  • Techniki ataku na dolne partie ciała: kopnięcia, uderzenia kolanem, uderzenia stopą na poziomie średni;
  • Duszenia i rzuty na poziomie średnim
  • Obrona przed uderzeniami, duszeniem i trzymaniem
  • Techniki obezwładniania bez użycia broni i z wykorzystaniem środków przymusu bezpośredniego na poziomie średnim
  • Techniki walki nożem na poziomie średnim
  • Podstawowe techniki walki pałką
  • Techniki walki bronią improwizowaną na poziomie średnim.

Pas zielony:
Zwiększenie nacisku na techniki ataku z uwzględnieniem:

  • Walki karabinkiem z bagnetem
  • Ataki na miejsca wrażliwe
  • Duszenia i rzuty na poziomie średnim
  • Kontrataki
  • Techniki obezwładniania na poziomie średnim
  • Walka w parterze na poziomie średnim
  • Walka pałką na poziomie średnim
  • Techniki walki bronią improwizowaną na poziomie średnim

Pas brązowy:

  • Zaawansowane techniki walki karabinem z bagnetem
  • Zaawansowane techniki walki w parterze i duszenia
  • Zaawansowane rzuty
  • Walka z uzbrojonym przeciwnikiem
  • Rozbrajanie przeciwnika z broni palnej
  • Zaawansowane techniki walki nożem
  • Zaawansowane techniki walki pałką

Pas czarny

  • Zaawansowane techniki walki karabinem z bagnetem
  • Zaawansowane duszenia, trzymania i rzuty
  • Walka w parterze na poziomie zaawansowanym
  • Podstawowe techniki walki z przeciwnikiem uzbrojonym w broń palną
  • Zaawansowane ataki na górne partie ciała
  • Zaawansowane techniki walki nożem
  • Ataki na miejsca wrażliwe (atemi)
  • Zaawansowane techniki walki bronią improwizowaną

Pas czarny

  • Walka bronią długą z przeciwnikiem uzbrojonym w broń długą
  • Walka bronią krótką z przeciwnikiem uzbrojonym w broń długą
  • Walka gołymi rękoma z przeciwnikiem uzbrojonym w broń długą